Babamı Özleyen Annemi Siktim Türkçe Altyazılı Porno

Babanı o kadar çok özlüyorum ki… Biliyorum, birkaç gün sonra dönecek, iş gezisinden gelecek ve her şey normale dönecek. Ama şu an bu ev o kadar sessiz, o kadar boş ki… Özellikle geceleri. Büyük yatakta tek başıma yatmak, çarşafların soğukluğunu hissetmek, yanımda onun sıcaklığını aramak… İçimde bir boşluk büyüyor, sanki kalbimdeki yerini kimse dolduramıyormuş gibi. Yalnızlık ağır basıyor bazen, öyle ki gözyaşlarım yastığa akıyor sessizce. Seni düşünüyorum da, sen buradasın, evin içinde, aynı çatı altında. Belki garip gelecek ama… Bu gece benimle yatakta kalır mısın? Yani, sadece yatakta, yanımda. Sarılmak, birbirimize yaslanmak, nefeslerimizi duymak… Biliyorum, üvey annenle aynı yatakta uyumak tuhaf gelebilir sana. Çocukluğundan beri beni “anne” gibi gördün belki, ama aynı zamanda bir kadınım ben de. Yalnızım, korkuyorum karanlıktan, korkuyorum o boş yatağın beni yutmasından. Senin yanında olmak, senin varlığını hissetmek… Bu bana huzur verir. Hiçbir şey olmayacak, söz veriyorum. Sadece uyuyacağız, belki el ele tutuşuruz, belki başını omzuma yaslarsın. Senin kokun, senin sıcaklığın… Bunlar bana babanı hatırlatır, ama aynı zamanda seni de hissettirir. Garip mi? Evet, belki biraz. Ama şu an ihtiyacım olan bu. Biraz yakınlık, biraz teselli. Gel yanıma otur, lütfen. Işıkları kısalım, yatağa uzanalım. Battaniyeyi üstümüze çekelim, birbirimize sırtımızı dayayalım önce. Sonra yavaş yavaş döneriz, yüz yüze bakarız. Gözlerindeki o şaşkınlığı görüyorum, ama aynı zamanda endişeyi de. “Üvey anne, bu doğru mu?” diye soruyorsun içinden. Haklısın, toplum ne der, kurallar ne der… Ama burada, bu odada, bu anda sadece ikimiz varız. Kimse bilmeyecek, kimse yargılamayacak. Ben sadece bir kadınım şu an, yalnız ve kırılgan. Sen de bir gençsin, güçlü, sıcakkanlı. Bana sarılman, beni sakinleştirmen… Bu çok şey değiştirir. Hatırlıyor musun küçükken hasta olduğunda yanına gelirdim, alnına el koyardım, hikayeler anlatırdım? Şimdi roller tersine döndü sanki. Sen bana huzur veriyorsun. Baban yokken evin yükü omuzlarımda, ama sen varsın ya, o yük hafifliyor. Gece yarısı uyanırsam, senin nefesini duyarsam… O yalnızlık hissi dağılır gider. Belki sabah erkenden kalkarız, kahvaltı hazırlarız birlikte, gülüşürüz. Sanki hiçbir şey olmamış gibi. Ama içimde bir minnet kalır sana. Endişelenme, zorlamayacağım seni. Eğer “hayır” dersen, anlarım. Yalnız başıma idare ederim yine. Ama eğer “evet” dersen… Gel, pijamalarını giy, yatağa gir. Işığı kapatayım mı? Karanlıkta daha samimi olur her şey. Kolumu beline dolayayım, sen de bana yaslan. Kalp atışlarımızı dinleyelim. Belki konuşuruz fısıldayarak, belki susarız sadece. Önemli olan yan yana olmak. Bu geceyi birlikte geçirelim, tatlım. Yalnızlık bitsin biraz. Baban dönene kadar… Sen benim sığınağımsın şu an. Yavaşça uzandım yatağa, yer açtım sana. Elimi uzattım karanlıkta. “Gel,” dedim yumuşak bir sesle. “Korkma, her şey güzel olacak.” Sen de geldin, yattın yanıma. Teninin sıcaklığı yayıldı hemen. İçimdeki fırtına dindi birden. Gözlerimi kapadım, derin bir nefes aldım. “Teşekkür ederim,” diye fısıldadım. “Bunu gerçekten ihtiyacım vardı.” Uyku yavaş yavaş çöktü üstümüze. O gece, o yatakta, yalnızlık diye bir şey kalmamıştı. Sadece ikimiz vardık, birbirimize sarılmış, huzurlu. Belki yarın her şey değişir, belki unuturuz bunu. Ama o an, o yakınlık… Sonsuza kadar içimde kalacak.