Milf Annemin Ayaklarına Masaj Yapıp Azdırdım
Neden her şeye katlanmak zorunda kalayım ki? Biraz alışveriş yapıyorum, ne var bunda bu kadar büyütülecek? İstediğim herhangi biriyle evlenebilirdim, biliyorsun. Baban o kadar da zengin değil zaten; son zamanlarda gerçekten sınırları zorluyor. Mükemmel eş olmak, mükemmel üvey anne olmak hiç kolay değil. Her gün aynı rolü oynamak, gülümsemek, ilgilenmek, fedakârlık etmek… Bazen içimden bir ses yükseliyor: yeter artık! Bu stres, bu baskı, bu sürekli beklentiler beni tüketiyor. Kimse anlamıyor nasıl yorulduğumu. Dışarıdan bakınca her şey mükemmel görünüyor: güzel ev, şık hayat, sorunsuz aile tablosu. Ama içeride fırtına kopuyor. Kendimi sürekli kısıtlanmış hissediyorum, sanki nefes alamıyorum.Alışverişe çıktığımda o anlık özgürlüğü hissediyorum. Mağazalarda dolaşmak, vitrinlere bakmak, güzel bir elbise denemek, ayakkabılara dokunmak… Bunlar bana kendimi hatırlatıyor. Ben hâlâ o çekici, arzulu kadınım; sadece evin dört duvarı arasında sıkışıp kalmışım gibi. Babanın surat asması, “yine mi para harcadın” diye mızmızlanması… Artık tahammülüm kalmadı. O parayı hak ediyorum, değil mi? Yıllardır evi çekip çeviriyorum, seni büyütüyorum, onun ihtiyaçlarını karşılıyorum. Biraz lüks, biraz keyif bana çok mu görülüyor? Hayır, kesinlikle hak ediyorum. Hem de fazlasıyla.Gözlerindeki o şaşkın bakışı görüyorum. “Ama üvey anne…” diyecek gibi oluyorsun içinden. Evet, üvey annenim. Seni seviyorum, kolluyorum, her zaman yanında oldum. Ama bu, benim de bir kadın olduğum gerçeğini değiştirmiyor. İçimde bastırılmış arzular var, hayaller var, eğlenmek istiyorum. Babanın yanında sıkıcı bir rutine hapsolmuş hissediyorum kendimi. O yüzden bazen kaçamak yapıyorum: kredi kartını biraz zorluyorum, kendime hediyeler alıyorum, belki bir spa günü, belki yeni bir çanta… Bunlar benim küçük isyanlarım. Küçük ama çok tatlı isyanlar.Gel otur yanıma, konuşalım açık açık. Biliyorum, bu durum seni de etkiliyor. Babanın huysuzluğu evde gerilim yaratıyor, sen de arada kalıyorsun. Ama şunu bil: seni suçlamıyorum, seni dışlamıyorum. Tam tersine, seninle paylaşmak istiyorum bu yükü. Belki de sen anlayabilirsin beni en iyi. Gençsin, enerjiksin, hayatın önünde. Benim gibi biriyle konuşmak, belki de içimi dökmek… Rahatlatıyor beni. Bazen düşünüyorum: ya başka biriyle evlenseydim? Daha genç, daha anlayışlı, daha cömert biriyle? Ama kaldım işte burada, çünkü ailemiz var, sen varsın. Seni bırakıp gidemem. Ama bu, benim de mutlu olmaya hakkım olmadığı anlamına gelmiyor.Stres patlıyor bazen içimde. Gece yattığımda kafamın içinde bin tane düşünce dönüyor. Mükemmel olmak zorunda değilim her zaman, değil mi? Biraz eğlenmek, biraz şımarmak, biraz dağınık olmak istiyorum. Alışveriş poşetlerini eve getirirken yüzümde o gülümseme… O an kendimi yeniden canlı hissediyorum. Baban fark etmese de sen fark ediyorsun, değil mi? Gözlerinle takip ediyorsun beni koridorda yürürken, yeni elbisemin eteği sallanırken. Hoşuna gidiyor, itiraf et. O bakışlarda bir hayranlık var, bir arzu kıvılcımı. Belki de sen de istiyorsun benim gibi özgür olmayı, kuralları biraz esnetmeyi.Hadi, bugün başka bir şey konuşmayalım. Baban geç gelecek, ev bizim. Poşetleri açayım mı sana göstereyim aldıklarımı? Yeni iç çamaşırları, dantelli olanlardan… Deneyeyim mi birini? Senin fikrini almak istiyorum. “Nasıl duruyor?” diye sorayım, sen de dürüstçe söyle. Belki de senin önünde kendimi daha güzel hissediyorum. Stresim azalıyor, içimdeki o kadın yeniden uyanıyor. Hak ediyorum biraz eğlenceyi, biraz dikkati, biraz da senin o sıcak bakışlarını.Unutma tatlım: hayat kısa. Mükemmel olmak zorunda değiliz her an. Bazen sadece kendimiz için bir şeyler yapmak istiyoruz. Ben de öyle yapıyorum. Ve eğer bu seni de heyecanlandırıyorsa, eğer içindeki o merakı ateşliyorsa… belki birlikte eğleniriz. Küçük sırlarımız olur, kimsenin bilmediği. Babanın haberi olmadan, sadece ikimizin bildiği anlar. Çünkü ben de yoruldum bu rolden. Artık biraz da ben olayım istiyorum. Seninle birlikte…
